شهید مهدی باکری، شهردار که بود، به کارگزینی گفته بود از حقوقش روی پول کارگرهای دفتر بگذارند. بیسروصدا، طوری که خودشان نفهمند.1
همه، خصوصاً مسئولین باید این افراد را الگوی خود قرار دهند، نه آنکه به فکر حقوق نجومی برای خود باشند. پذیرش مسئولیت در جمهوری اسلامی، با دیگر کشورها متفاوت است. در اینجا برای استقرار این پرچم خونها ریخته شده است، کودکانی یتیم شدهاند، همسرانی بیشوهر شدهاند و پدران و مادران داغدار، پارههای تنشان را از دست دادهاند. مسئولین باید بدانند که برای آنکه آنان راحت پشت میز ریاست بنشینند و به مردم خدمت کنند، چه بهایی داده شده است.
در کشور سه هزار صندلی با پست مهم در سه قوه وجود دارد که مسئولین بر روی آنها نشستهاند. برای استقرار این نظام و ماندنش، حدود ۲۱۹ هزار انسان پاک به شهادت رسیدهاند. یعنی برای هر صندلی 73 شهید. به تعبیری دیگر، برای هر صندلی یک کربلا برپا شده است! خوش به حال مسئولی که خدمت کند تا شرمندۀ شهدا نشود و این محقق نمیشود مگر با ایثار.
حضرت علی علیه السلام میفرمایند:
«غایةُ المَکارِمِ الإِیثارُ»2 (نقطۀ اوجِ خصلتهای اخلاقی، ایثار است).
منبع
1. یادگاران، ج 3، کتاب مهدی باکری، طه فروتن، ص 12.
2. الحیاة، محمدرضا حكیمى، ترجمهی احمد آرام، ج1، ص435.