بالغ بودن.
عاقل بودن.
عادل بودن.
حلال زاده بودن.
شیعهی دوازده امامی بودن.
نماز را صحیح خواندن.
مرد بودن (البته در صورتی که مأموم مرد باشد)..
3. عادل بودن (1)
اگر امام جماعت سخنی بگوید و یا مزاحی کند که خوشایند و مناسب شأن عالم دینی نباشد، در صورتی که مخالف شرع نباشد، ضرری به عدالت نمیزند.
صرف ترک امر به معروف و نهی از منکر که ممکن است بر اثر عذر مقبولی نزد مکلف باشد، به عدالت وی ضرر نمیزند و مانع اقتدا به او نیست.
شخصی که اعتقاد به عدالت امام جماعتی دارد و در عین حال معتقد است وی در مواردی به او ظلم کرده است تا برایش احراز نشود که عمل آن امام جماعت که او آن را ظلم میشمارد با علم و اختیار و بدون مجوِّز شرعی بوده مجاز نیست که حکم به فسق او نماید.
توجه
در اقتدا به امام جماعت، شناخت واقعی او شرط نیست بلکه همین که عدالت امام نزد مأموم به هر طریقی ثابت باشد، اقتدا به او جایز و نماز جماعت صحیح است.
6. نماز را صحیح خواندن
اگر قرائت مکلف صحیح نباشد و قدرت بر یادگیری هم نداشته باشد، نماز او صحیح است، ولی دیگران نمیتوانند به وی اقتدا کنند.
اگر قرائت امام جماعت از نظر مأموم، صحیح نباشد و در نتیجه نماز او را صحیح نداند، نمیتواند به او اقتدا کند و در صورت اقتدا، نماز او صحیح نیست و اعادهی آن واجب است.
7. مرد بودن
امامت زن در نماز جماعت فقط برای زنان جایز است.