ایثار از مقامهای والای انسانیت بوده و معنایش این است:
«بخشش به کسی، در چیزی که خود فرد به آن نیاز دارد.»1
ایثار و دیگرگزینی، عمل متعالی و اخلاقی است و در مقابل آن، استیثار و خودگزینی قرار دارد که جزء رذائل اخلاقی محسوب میشود.
ایثار از زیباییهای کربلاست. ایثار حسینیان در روز عاشورا بینظیرترین ایثار تاریخ بود. البته ایثار در بین اهلبیت علیهم السلام ، فضیلتی دائمی است.
منبع
1. جامع السعادات، ملامهدی نراقی، تعلیق و تصحیح سیدمحمد کلانتر، ج2، ص122.