هر انقلابی که در طول تاریخ واقع شد، از دو حال خارج نیست: حالت اول، با نگهداشتن مردم در غفلت اتفاق افتاد که تمام انقلابهای طاغوتیان اینچنین بود؛ و حالت دوم، بهواسطۀ بصیرتافزایی مردم صورت گرفت که تمام انقلابهای الهی اینگونه بوده است.
بعد از پیامبر مکرم اسلام صلی الله علیه و اله ، به علت غفلت مردم کودتای سقیفه اتفاق افتاد و انقلاب عاشورا درنهایتِ بصیرت حسینیان و انقلاب اسلامی در اوج بصیرت مردم ایران اتفاق افتاد.
یاران شیدای اباعبدالله علیه السلام با بصیرتی که به آنها عطا شده بود، میشنیدند، میاندیشیدند، نگاه میکردند، میدیدند و از عبرتها بهره گرفتند؛ آنگاه راههای روشنی را پیمودند و بهاینترتیب، نهتنها از افتادن در پرتگاهها و لغزشگاهها در امان ماندند، بلکه چنان راهی را روشن کردند که 1400 سال است آرزوی شیعه، محشور شدن با آنان است.