انسان مؤمن تنها در موارد خاص باتقوا نیست، بلکه در همه زندگی تقوا را رعایت میکند؛ مثلا اینکه انسان فقط ظاهر اسلام را در مراسم عروسی رعایت کند، دلیلی بر متقی بودن او نیست. درست است که عروسی نباید مکان گناه باشد و در آن حرامی صورت نگیرد، ولی آیا در انتخاب جهیزیه، مهریه و سبک و زندگی و تجملگرایی نیز رضایت خداوند کریم مورد توجه قرار گرفته است؟ چه بسا مواردی که عروس و داماد هر دو از خانوادههای مقید به آدب شرعی باشند، ولی در هنگام ازدواج، با توجیهات بسیار، امور حرام را در زندگی خود وارد میکنند! چه بسا تنها ملاک یک خانواده در ازدواج، مدرک تحصیلی و توانایی مالی داماد باشد و هیچ توجهی به دین و ایمان شخص نداشته باشند! آیا این روش و منشی بود که اهلبیت علیهم السلام توصیه کردهاند؟ از پیامبر خدا صلی الله علیه و اله نقل شده است: «هر که با زنی برای مال او ازدواج کند، خداوند او را به مال وی واگذار میکند و هر که با او برای زیبایی او ازدواج نماید، در او چیزی را که خوشایند او نیست، خواهد دید و هر که با وی برای دین او ازدواج کند، خداوند تمامی این مزایا را برای او جمع میکند».1
در گذشته پدر و مادر به دختر خود میگفتند: «دخترم! با لباس سفید میروی و با لباس سفید هم برمیگردی؛ یعنی با لباس عروس رفتی و با لباس سفیدِ کفن برمیگردی!» اکنون برای برخی از والدین، ازدواج بهمثابه یک تجارت است و به دخترانشان میگویند: «مهریهات را بالا بگیر، زیرا به احتمال زیاد طلاق خواهی گرفت. سعی کن در این جریان، تجارت پرسودی کنی!»
حال اگر تقوا حاکم بر روح و جان یک زندگی باشد، ملاک ازدواج فرزند، ایمان و دین و اخلاق داماد خواهد بود، نه اینکه آیا داماد به دانشگاه رفته است؟ آیا خانه از خودش دارد؟ آیا میتواند دخترمان را به سفر خارجی ببرد؟ و ... .
منبع
1. وسائل الشیعه، ج 14، ص 31.